Ottla. Zo heette Franz Kafka’s geliefkoosde zus. En zo heet ook de nieuwe band van onze favoriete Belgische gitarist, de onvermoeibare Bert Dockx (Flying Horseman, Dans Dans, Strand).

Wat begon bij een eenvoudige gedachte, een vaag plan om nog eens jazz te spelen, ontspoorde in een bijzonder project met een heel eigen smoel. Het werd Ottla, een nieuwe, niet-vrijblijvende stijloefening, maar een heel concreet, vitaal sextet dat onder leiding van zijn bezieler vaste vorm kreeg, na een jaar stofwolken blazen en stampen in het repetitiekot.  

Is het jazz? Rock? Psychedelica? Iets daar tussenin, of iets helemaal anders? Dat hangt vooral van de luisteraar af. Of zoals Thelonious Monk ooit zei: “You're supposed to know it when you hear it.”